دنياي من كوچك است
به اندازه يك دست مبل و ميزي گرد
يك تختخواب و دو بالش كه همراز شبانهاند گريههايم را
يك آينه و مقداري خرت و پرت داخل كشوها
آب رنگ ها
كه گاه براي پوشاندن چهره از زشتيهاي رويم و غوغاي درونم به كار ميآيند
اين جعبه پيغامآور جادوئي كه براي گم شدن در دنياي بيكران ديگران وسيله خوبي است
لباسها و كفشها كه نه درگيرشانم و نه فارغ
و چند كتاب كه در دنياي كوچك من جائي بزرگ دارند براي خودشان و ميدانم كه دنيايشان خيلي بزرگتر است
ومن كه گاه ميخواهم خود را به زور در دنيايشان بگنجانم و غرق شوم در معناي واژهها
داشت يادم ميرفت ... و تلفن كه گاهي آدم را با دنياي ديگران مرتبط ميكند
نميدانم شما هم تا به حال مثل من شدهايد كه گاه زنگش چنان بي آزاردتان كه نخواهيد برش داريد
نخواهيد هيچ كس بداند كه زندهايد ... كه هستيد ... كه بيداريد يا خوابيد ؟
خودم هم خيلي كوچكم .... درست مثل دنيايم
و اين چه گمانياست كه خود را گاه آنقدر بزرگ ميدانم كه ميخواهم دنياي ديگران را عوض كنم ؟
با فرياد ... با طعنه ... با گريه
و دير آموختم كه بزرگي به فرياد نيست
به قناعت به همان دنياي كوچك است و خيره به كاستيهاي درون و حل آن كاستيها در كوتاهترين زمان
آخ گفتم زمان
راستي من ساعت هم دارم در اين دنياي كوچك ... كه ارزشش را خودش خوب مينمايد و من غافل
موسيقي و خوراكيها را هم كه نگو كه بدون آن ميميرم
دنياي به اين كوچكي چقدر شلوغ شد
بيخود نيست كه من گم شدهام در اين دنيا
