آنروز كه گفتي : به زندگيت نگاه كن 
نگاه كردم . چيزي نفهميدم
گفتي : خوب كه نگاه كني ميفهمي براي چه آمده‌اي
خوب كه نگاه كردم همه‌اش داستانهاي تكراري ديدم ... رنجهاي تكراري
گفتي : همانهائي است كه رويش كار نمي‌كني اگر كار كني ديگر تكرار نمي‌شوند
گفتم : سر در نمي‌آورم  چطور رويشان كار كنم
گفتي : چشمانت را باز كن ... به پيامها توجه كن
باز نديدم هيچ پيامي
گفتم : مي‌آيند و مي‌روند و مي‌خراشند دلم را  و من دم نمي‌زنم
گفت : همان كه دم بزني را بياموز ... تمرين كن .. تا نياموزي باز تكرار مي‌شوند اين داستانها
گفتم : يكبار دم زدم ... ديوانه خطابم كردند
گفت : با خشم دم نزن ... بدان كه چگونه بگوئي كه خراشيده نشوي ... كه خراشيده نشوند

دنياي من كوچك است
به اندازه يك دست مبل و ميزي گرد
يك تختخواب و دو بالش كه همراز شبانه‌اند گريه‌هايم را 
يك آينه و مقداري خرت و پرت داخل كشوها 
آب رنگ ها
كه گاه براي پوشاندن چهره از زشتيهاي رويم و غوغاي درونم به كار مي‌آيند
اين جعبه پيغام‌آور جادوئي كه براي گم شدن در دنياي بي‌كران ديگران وسيله خوبي است
لباسها و كفشها كه نه درگيرشانم و نه فارغ
و چند كتاب كه در دنياي كوچك من جائي بزرگ دارند براي خودشان و مي‌دانم كه دنيايشان خيلي بزرگتر است
ومن كه  گاه مي‌خواهم خود را به زور در دنيايشان بگنجانم و غرق شوم در معناي واژه‌ها
داشت يادم مي‌رفت ... و تلفن كه گاهي آدم را با دنياي ديگران مرتبط مي‌كند
نمي‌دانم شما هم تا به حال مثل من شده‌ايد كه گاه زنگش چنان بي آزاردتان كه نخواهيد برش داريد
نخواهيد هيچ كس بداند كه زنده‌ايد ... كه هستيد ... كه بيداريد يا خوابيد ؟
خودم هم خيلي كوچكم .... درست مثل دنيايم
و اين چه گماني‌است كه خود را گاه آنقدر بزرگ مي‌دانم كه مي‌خواهم دنياي ديگران را عوض كنم ؟
با فرياد ... با طعنه ... با گريه
و دير آموختم كه بزرگي به فرياد نيست
به قناعت به همان دنياي كوچك است و خيره به كاستي‌هاي درون و حل آن كاستيها در كوتاهترين زمان
آخ گفتم زمان
راستي من ساعت هم دارم در اين دنياي كوچك ... كه ارزشش را خودش خوب مينمايد و من غافل 
موسيقي و خوراكيها را هم كه نگو كه بدون آن مي‌ميرم
دنياي به اين كوچكي چقدر شلوغ شد
بيخود نيست كه من گم شده‌ام در اين دنيا

نمي‌خواهم محتاج كسي باشم

اين دنيا يك كثافت گنده‌ است 

بوي تعفنش همه جا رو برداشته

اونوقت تو همچين شرايطي خيلي مردي اگه فكرت و  كارات بوي عطر بده 

 جائي براي  واژه‌ها بر قابها نيست 
شايد كه نگاهها و لبخندها معنايشان بس رساتر
اشكها نيزبه كلام بي‌نيازند
گاه كه آرزوي زندگي در شهر قابها را دارم
اما نه
در آنجا جائي براي فرياد نيست

چقدر از من اشكال مي‌گيري
چقدر ؟
خيلي
پس چيكار كنم ؟
چمي‌دونم
مي‌خواي ايندفعه اشكالات و گاز بگيرم ؟ خوب كه نگاه مي‌كنم ميبينم سر تا پا اشكالي
.......................
قهقهه‌هاي از ته دل
و لبخند پنهاني مستمع

سال نو ميلادي به همه مبارك

من از ميهماني خورشيد آمدم
با خودم نور آورده‌ام
آنجا به قدر كفايت براي همه بود
من اما حريصانه ... مشت مشت
حتي جيبهايم را هم پر كردم
چشمهايم اما مريض شده‌اند
تاب آن همه نور نداشت
قلبم اما گرم
خدا كند تا آخرش همينطور بماند
تو هم بودي آنجا با من
در نگاهم
در قلبم
بار ديگر
شايد راستي راستي تو را هم بردم
اگر بخواهد
اگر بخواهي

 سراغ باد را از من مي‌گيرند
مي‌گويند تو ديگر بايد بداني كي مي‌آيد
آخر او خوب مي‌داند كي بيايد سراغت
خانه تازه
فكر تازه
آرامشي....  چيزي
هر وقت داشتي
آمده و همه را بر هم زده
.........
و من اما
به دنبال نشاني آفتاب
يعني راه را گم كرده‌ام ؟

حجم شب سنگين و مرموز
لبت شايد كه مي‌خندد اما دلت
 .... هيچ نمي‌داني
به پرتگاه سرنوشت كه مي‌رسي
در انتظار هيچ نيستي 
اما تلنگري را در شعري مي‌جويي
بيداري و خوابت همسان
آهي در سينه خفته
و خاموشي انيسي مؤمن تر از فرياد  
حيران پناهگاهي گرم 
يادت مي‌آيد
 تولد معشوق ، بعد‌تر است 

دلت را كه زودتر هديه داده‌اي

پس مي‌نشيني به انتظار باد
 .. يا كه برف
يا كه آفتاب
كدامين او را به سوغات مي‌آورند ؟
و باز
 هيچ نمي‌داني