به خاطر دارم صداي دل نوازت را
حس مي‌كنم دستان گرم و همراهت را
 مي‌جويم ثانيه‌هاي خالي انديشيدن به تكه‌هاي الفاظ شيرينت را
و هراسان ورق مي‌زنم لحظه‌هاي بي‌تو بودن را 
در پي‌ات مي‌مانم
تنها نمي‌دانم چشمهايم را ببندم يا كه بيدار؟
كه بيم از گم كردنت در رؤيا و بيدارم اظطرابم را صد چندان مي‌كند
اما مي‌دانم كه مي‌مانم برايت 

دائي عزيزم كه طنز يار هميشگي كلامش بود رفت
و يك اتفاق بامزه بر سر مزارش
وسط روضه‌خواني آقاي روضه‌خوان
بلندگو بالكل قطع شد
و آن آقا مجبور شد از حنجره‌اش بيشتر مايه بگذارد
 مطمئنم كه كار خودش بود
اين عادت شوخي كردن را حتي بعد از رفتنش هم ادامه مي‌دهد

چه غريبانه
دستهايم  در هوا
به انتظار مشتي محبت و عشق
بي حساب
بي دريغ
و چه دردناك است
سيلي روزگار
اما من
با همان خيال خام
دستهايم را رو به آسمان نگه مي‌دارم
بي‌ترديد
با اميد

خلوت گزيده را به تماشا چه حاجت است 

چرا براي اينكه ديگران بدانند هستم بايد بجنگم
براي فكرهايم
براي شكل زندگيم
براي اصليتم
چه چيز را بايد ثابت كنم
اينكه من هم حقي دارم ؟
مگر طبيعي نيست ؟
مگر ندارم ؟
ديگر خودم هم چيزي نمي‌دانم
بعضي اوقات بدم نمي‌آيد سايه باشم
بي‌رنگ باشم
نبينند مرا
و گاهي از اينكه ديده نمي‌شوم مي‌رنجم
و باز نمي‌دانم
اين آنهايند كه تكليفشان را نمي‌دانند
يا خود من ؟

دخترك شب تولدش هم تنها كنج خانه نشسته
نه اما غمگين

خبر فوت دوست ناديده‌امان «باران » در كانادا دلمان را آزرد ... لابد بعضي‌هايتان وبلاگ «طعم نان خارجي»  را به خاطر داريد ... اميدوارم روحش شاد باشد
................
ملكان بهشتي كه به  نوازشت مي‌آيند را بخواه كسي  را به ياري كودكانت بفرستند
همه‌اش تو را مي‌خوانند ، باران

اميد ديدنت دلم را بهاري كرده بود
مي‌دانستم كه شاديها دوامي ندارند
اما ديگر نه‌اينقدر كوتاه
راضيم به خوشحاليت
خودت خوب مي‌داني كه چقدر دلم برايت تنگ است
اما از تقدير هم گريزي نيست

چرا اينقدر شانه‌هايم سنگين‌ شده‌اند ؟

يه ذره گيجي
يه ذره مريضي
يه ذره بداخلاقي
يه ذره فراموشي
يه ذره غم
يه ذره بدشانسي
...........................
 يه ذره از همه چيز
اما
يه عالم سؤال بي‌جواب
و
مــــــــــــــــــــن

دي شيخ با چراغ همي گشت گرد شهر               كز ديو و دد ملولم و انسانم آرزوست