چرا براي اينكه ديگران بدانند هستم بايد بجنگم
براي فكرهايم
براي شكل زندگيم
براي اصليتم
چه چيز را بايد ثابت كنم
اينكه من هم حقي دارم ؟
مگر طبيعي نيست ؟
مگر ندارم ؟
ديگر خودم هم چيزي نمي‌دانم
بعضي اوقات بدم نمي‌آيد سايه باشم
بي‌رنگ باشم
نبينند مرا
و گاهي از اينكه ديده نمي‌شوم مي‌رنجم
و باز نمي‌دانم
اين آنهايند كه تكليفشان را نمي‌دانند
يا خود من ؟

دخترك شب تولدش هم تنها كنج خانه نشسته
نه اما غمگين

خبر فوت دوست ناديده‌امان «باران » در كانادا دلمان را آزرد ... لابد بعضي‌هايتان وبلاگ «طعم نان خارجي»  را به خاطر داريد ... اميدوارم روحش شاد باشد
................
ملكان بهشتي كه به  نوازشت مي‌آيند را بخواه كسي  را به ياري كودكانت بفرستند
همه‌اش تو را مي‌خوانند ، باران

اميد ديدنت دلم را بهاري كرده بود
مي‌دانستم كه شاديها دوامي ندارند
اما ديگر نه‌اينقدر كوتاه
راضيم به خوشحاليت
خودت خوب مي‌داني كه چقدر دلم برايت تنگ است
اما از تقدير هم گريزي نيست

چرا اينقدر شانه‌هايم سنگين‌ شده‌اند ؟

يه ذره گيجي
يه ذره مريضي
يه ذره بداخلاقي
يه ذره فراموشي
يه ذره غم
يه ذره بدشانسي
...........................
 يه ذره از همه چيز
اما
يه عالم سؤال بي‌جواب
و
مــــــــــــــــــــن

دي شيخ با چراغ همي گشت گرد شهر               كز ديو و دد ملولم و انسانم آرزوست

بايد كمر راست كرد
بايد شكفت
بايد زيست
مي‌خواهم بروم سراغ پيش درآمد اصفهان
اين قطعه هميشه مرا منقلب مي‌كند
همه چيز از خاطرم رفته 
 و مي‌داني كه شروع هميشه سخت است برايم

امروز در پاريس راه رفتم
امروز نفس كشيدم در آنجا
عاشقم
عاشق صداي برگهاي زير پا
عاشق همه چيز آنجا
امروز او را ديدم 
 امروز برايش قصه زندگي‌ام را گفتم
همه‌اش لبخند مي‌زد
او خودش مي‌دانست قصه را
قصه را خودش نوشته بود
گفت : خوب بازي كن اين قصه را 
اگر خوب بازي‌اش كني
شايد ديگر قصه‌اي در كار نباشد
مي‌خواهم بازيگر خوبي باشم برايش

لبش مي‌خندد
دلش زار مي‌گريد
تنش خسته‌است
فكرش رنجور
چگونه عقل را حاكم كند
بر دلي پر غوغا

باز اين سيلاب
سنگريزه را با خودش كجا مي‌برد
آن هم چنين شتابان
يادت باشد
تنش زخمي‌است اين سنگريزه