سال نو ميلادي به همه مبارك

من از ميهماني خورشيد آمدم
با خودم نور آورده‌ام
آنجا به قدر كفايت براي همه بود
من اما حريصانه ... مشت مشت
حتي جيبهايم را هم پر كردم
چشمهايم اما مريض شده‌اند
تاب آن همه نور نداشت
قلبم اما گرم
خدا كند تا آخرش همينطور بماند
تو هم بودي آنجا با من
در نگاهم
در قلبم
بار ديگر
شايد راستي راستي تو را هم بردم
اگر بخواهد
اگر بخواهي

 سراغ باد را از من مي‌گيرند
مي‌گويند تو ديگر بايد بداني كي مي‌آيد
آخر او خوب مي‌داند كي بيايد سراغت
خانه تازه
فكر تازه
آرامشي....  چيزي
هر وقت داشتي
آمده و همه را بر هم زده
.........
و من اما
به دنبال نشاني آفتاب
يعني راه را گم كرده‌ام ؟

حجم شب سنگين و مرموز
لبت شايد كه مي‌خندد اما دلت
 .... هيچ نمي‌داني
به پرتگاه سرنوشت كه مي‌رسي
در انتظار هيچ نيستي 
اما تلنگري را در شعري مي‌جويي
بيداري و خوابت همسان
آهي در سينه خفته
و خاموشي انيسي مؤمن تر از فرياد  
حيران پناهگاهي گرم 
يادت مي‌آيد
 تولد معشوق ، بعد‌تر است 

دلت را كه زودتر هديه داده‌اي

پس مي‌نشيني به انتظار باد
 .. يا كه برف
يا كه آفتاب
كدامين او را به سوغات مي‌آورند ؟
و باز
 هيچ نمي‌داني

او ... همه وقتشو گذاشته براي اين دختره
اونوقت دختره
يا دلش گرفته
يا غمگينه
يا زيادي خوشحاله
يا دنبال خونه مي‌گرده
چه صبوره اين «او» ي نازنين
به هر ساز اين دختره مي‌رقصه و دم نمي‌زنه
كاش اين دختره قدر بدونه
هميشه از همه‌ برنامه‌هاش عقبه
روي ميز كارش انبوهي از كاغذهاي به هم ريخته
روزنامه
فنجون قهوه
دو تا كامپيوتر و .... هزار كار نيمه‌كاره
توي فكرش هم همينطوره
اغتشاش
همه چي به هم ريخته‌است
حواسش پرته
بي‌حوصله‌است
ته دلش انگار كه راضي نيست
انگار هميشه يه چيزيش كمه
ولي «او» هميشه لبخند مي‌زنه
خوشحاله
راضيه
مهربونه
گله نداره
با اون همه گرفتاري هميشه هست
بدون دريغ
بدون منت 
 

به خاطر دارم صداي دل نوازت را
حس مي‌كنم دستان گرم و همراهت را
 مي‌جويم ثانيه‌هاي خالي انديشيدن به تكه‌هاي الفاظ شيرينت را
و هراسان ورق مي‌زنم لحظه‌هاي بي‌تو بودن را 
در پي‌ات مي‌مانم
تنها نمي‌دانم چشمهايم را ببندم يا كه بيدار؟
كه بيم از گم كردنت در رؤيا و بيدارم اظطرابم را صد چندان مي‌كند
اما مي‌دانم كه مي‌مانم برايت 

دائي عزيزم كه طنز يار هميشگي كلامش بود رفت
و يك اتفاق بامزه بر سر مزارش
وسط روضه‌خواني آقاي روضه‌خوان
بلندگو بالكل قطع شد
و آن آقا مجبور شد از حنجره‌اش بيشتر مايه بگذارد
 مطمئنم كه كار خودش بود
اين عادت شوخي كردن را حتي بعد از رفتنش هم ادامه مي‌دهد

چه غريبانه
دستهايم  در هوا
به انتظار مشتي محبت و عشق
بي حساب
بي دريغ
و چه دردناك است
سيلي روزگار
اما من
با همان خيال خام
دستهايم را رو به آسمان نگه مي‌دارم
بي‌ترديد
با اميد

خلوت گزيده را به تماشا چه حاجت است